Ungjilli sipas Markut KAPITULLI 7

Marku 7

1. Atëherë mblidhen tek ai Farisenjtë dhe disa nga shkruesit, që kishin ardhur nga Jerusalemi.
2. Edhe kur panë se disa nga nxënësit e tij hanin bukë me duar të fëlliqura, domethënë të palara, i përfolën.
3. Sepse Farisenjtë dhe gjithë Judenjtë, në mos lafshin duart deri në bërryl, nuk hanë, se mbajnë traditën e pleqve;
4. Edhe kur kthehen nga tregu, në mos u lafshin, nuk hanë; dhe shumë të tjera zakone ka që kanë marrë për të mbajtur, si të lara kupash, e enësh, e të bakërtash, e shtretërish.
5. Pastaj Farisenjtë e shkruesit e pyesin: Përse nxënësit e tu nuk ecin sipas fjalëve që kanë lënë pleqtë, po me duar të palara hanë bukë?
6. Po ai u përgjigj e u tha atyre se mirë profetizoi Isaia për ju hipokritët, siç është shkruar: “Ky popull me buzët më nderon, po zemra e tyre është larg prej meje.
7. Edhe kot më nderojnë, duke mësuar mësime porosi njerëzish”.
8. Sepse keni lënë porosinë e Perëndisë, e mbani fjalët që kanë lënë njerëzit, të lara enësh e kupash, dhe bëni shumë të tjera të tilla si këto.
9. Edhe u thoshte atyre: Mirë, hidhni poshtë porosinë e Perëndisë, që të ruani traditën tuaj.
10. Sepse Moisiu ka thënë: “Ndero atin tënd dhe nënën tënde”; dhe: “Kush flet keq për të atin a për të ëmën pa fjalë të vritet”.
11. Po ju thoni: Në i thëntë njeriu të atit ose së ëmës, kurban, që domethënë dhuratë, është çdo e mirë që do të shohësh prej meje, është mjaft;
12. dhe s’e lini më t’i bëjë asgjë të atit ose së ëmës,
13. edhe shkelni fjalën e Perëndisë për traditën tuaj që morët; dhe bëni shumë të tilla punë si këto.
14. Edhe si thirri pranë gjithë turmën, u thoshte atyre: Dëgjomëni të gjithë, dhe merrni vesh.
15. S’ka asgjë nga përjashta njeriut që hyn tek ai që mund ta ndyjë, po ato që dalin prej tij, ato janë që e ndyjnë njeriun.
16. Ai që ka veshë për të dëgjuar, le të dëgjojë.
17. Edhe kur hyri në një shtëpi prej turmës, e pyesnin nxënësit e tij për paravolinë.
18. Edhe ai u tha atyre: Kështu edhe ju të pamarrë vesh jeni? S’merrni vesh se çdo gjë që i hyn njeriut nga jashtë nuk mund ta ndyjë?
19. Sepse nuk hyn në zemrën e tij, po në bark; dhe del në jashtëqitje, duke pastruar gjithë të ngrënat.
20. Por, thoshte se ç’del nga njeriu, ajo e ndyn njeriun.
21. Sepse që përbrenda, nga zemra e njerëzve dalin mendimet e liga, ndyrësira, imoralitete, vrasje,
22. vjedhje, lakmira, ligësira, mashtrim, shthurje, shikim me sy të keq, blasfemi, madhështi, marrëzi.
23. Gjithë këto të liga nga përbrenda dalin dhe ndyjnë njeriun.
24. Edhe u ngrit prej andej e shkoi në kufijtë e Tirit e të Sidonës, dhe si hyri në një shtëpi, nuk deshi ta marrë vesh asnjeri; po s’mundi të fshihet.
25. Sepse një grua, e bija e së cilës kishte frymë të ndyrë, kur dëgjoi për të, erdhi e i ra ndër këmbë.
26. Edhe gruaja ishte greke, sirofenikase nga kombi; dhe i lutej të nxjerrë djallin prej së bijës.
27. Po Jisui i tha asaj: Le të ngopen më përpara fëmijët; sepse s’është mirë të marrë ndonjëri bukën e fëmijëve dhe t’ua hedhë këlyshëve të qenve.
28. Po ajo u përgjigj e i tha: Po, Zot, por edhe këlyshët poshtë tryezës hanë nga thërrimet e fëmijëve të vegjël.
29. Edhe ai i tha asaj: Për këtë fjalë shko. Djalli doli nga jot bijë.
30. Edhe ajo kur shkoi në shtëpinë e saj, gjeti të bijën rënë mbi shtrat dhe djallin të nxjerrë.
31. Edhe përsëri doli nga kufijtë e Tirit e të Sidonës, dhe erdhi buzë detit të Galilesë përmes kufijve të Dekapolit.
32. Edhe i sjellin një të shurdhër belbacuk, dhe i luten të vërë dorën mbi të.
33. Edhe ai e mori prej turmës veçan, dhe vuri gishtërinjtë e tij në veshët e atij, dhe si pështyu, i preku gjuhën.
34. Edhe si ngriti sytë në qiell, psherëtiu, dhe i thotë atij: Effatha, që domethënë Hapu.
35. Edhe përnjëherë u hapën veshët e tij, dhe u zgjidh të lidhurit e gjuhës së tij, dhe fliste drejt.
36. Edhe Jisui i porositi të mos i thonë asnjeriu; po sa më tepër i porosiste ai, aq më tepër ata e predikonin.
37. Edhe çuditeshin fort tepër e thoshin: Mirë i ka bërë të gjitha; edhe të shurdhërit i bën të dëgjojnë, edhe memecët të flasin.