Marku 12
- Pastaj zuri t’u flasë atyre me paravolira. Një njeri mbolli një vresht, dhe e thuri me gardh, dhe gërmoi një sternë, dhe ndërtoi një pirg, dhe e pajtoi ndër bujq, edhe iku në dhe të huaj.
- Edhe në kohën e pemëve dërgoi një shërbëtor tek bujqit, që të marrë prej bujqve nga pema e vreshtit.
- Po ata e zunë dhe e rrahën, dhe e dërguan prapë zbrazët.
- Edhe përsëri dërgoi një tjetër shërbëtor tek ata; por edhe atë e rrahën me gurë, dhe i çanë kryet, dhe e dërguan prapë të turpëruar.
- Edhe përsëri dërgoi një tjetër; po edhe atë e vranë; dhe shumë të tjerë dërgoi, por disa i rrahën, dhe disa i vranë.
- Duke pasur pra edhe një bir, të dashurin e tij, e dërgoi edhe atë tek ata më në fund, duke thënë se do të kenë turp prej tim biri.
- Po ata bujqit thanë njëri me tjetrin se ky është trashëgimtari; ejani, le ta vrasim, dhe trashëgimi do të jetë yni.
- Edhe e morën, dhe e vranë, dhe e hodhën jashtë vreshtit.
- Ç’do të bëjë pra i zoti i vreshtit? Do të vijë e do të prishë bujqit, dhe vreshtin do t’ua japë të tjerëve.
- As këtë shkrim s’e keni lexuar: “guri që s’e pëlqyen ata që ndërtojnë, ky u bë kreu i qoshes;
- prej Zotit u bë kjo, dhe është e çuditshme në sytë tanë”.
- Edhe ata kërkonin ta kapin; po patën frikë nga turma; sepse e kuptuan se për ata e tha paravolinë; dhe e lanë e ikën.
- Edhe dërgojnë tek ai disa nga Farisenjtë dhe nga Irodianët, që ta zënë me fjalë;
- Edhe ata erdhën e i thonë: E dimë se je i vërtetë dhe se s’do të dish për asnjeri; sepse nuk shikon në faqe njerëzish, po mëson udhën e Perëndisë me të vërtetë: Eshtë e udhës t’i japim Qezarit taksë, apo jo? Të japim a të mos japim?
- Edhe ai duke njohur hipokrizinë e tyre, u tha: Ç’më ngisni? Sillmëni një dinar që ta shoh.
- Edhe ata i prunë. Edhe ai u thotë atyre: E kujt është kjo fytyrë dhe ky mbishkrim? Edhe ata i thanë: Të Qezarit.
- Edhe Jisui u përgjigj e u tha atyre: Jepni Qezarit ato që janë të Qezarit, dhe Perëndisë ato që janë të Perëndisë. Edhe ata u çuditën për atë.
- Pastaj vijnë tek ai Saduqenj, të cilët thonë se s’ka ngjallje; dhe e pyetën,
- duke thënë: Mësues, Moisiu na ka shkruar, se në i vdektë ndonjërit i vëllai, edhe të lërë grua e të mos lërë bij, i vëllai të marrë gruan e atij, dhe të ngjallë farë për të vëllain e tij.
- Ishin pra shtatë vëllezër; dhe i pari mori një grua, dhe kur vdiq nuk la farë.
- Edhe i dyti e mori atë, dhe vdiq, po as ky s’la farë. Edhe i treti gjithashtu.
- Edhe të shtatë e morën atë, dhe nuk lanë farë; më pas nga të gjithë vdiq edhe gruaja.
- Në ngjallje pra, kur të ngjallen, e cilit nga ata do të jetë gruaja? Sepse që të shtatë e patën atë grua.
- Po Jisui u përgjigj e u tha atyre: A nuk gënjeheni për këtë, sepse nuk dini shkrimet, as fuqinë e Perëndisë?
- Sepse kur të ngjallen prej së vdekurish, as martojnë, as martohen, po janë si engjëjt që janë në qiejt.
- Edhe për të vdekurit, se ngjallen, a nuk keni lexuar në librin e Moisiut, si i tha atij Perëndia në ferrë, duke thënë: “Unë jam Perëndia i Abrahamit dhe Perëndia i Isakut dhe Perëndia i Jakovit”?
- Perëndia nuk është Perëndi i të vdekurve, por i të gjallëve; ju pra gënjeheni shumë.
- Atëherë një nga shkruesit, që i dëgjoi ata duke u ngrënë me fjalë, duke ditur se iu përgjigj mirë atyre, u afrua dhe e pyeti: Cila porosi është e para e të gjithave?
- Edhe Jisui iu përgjigj se e para e gjithë porosive është: “Dëgjo, Izrael, Zoti Perëndia ynë është një Zot.
- Edhe të duash Zotin Perëndinë tënd me gjithë zemrën tënde dhe me gjithë shpirtin tënd dhe me gjithë mendjen tënde dhe me gjithë fuqinë tënde”. Kjo është e para porosi.
- Edhe e dyta që ngjan me këtë është kjo: “Të duash të afërmin tënd si veten tënde”. Tjetër porosi më të madhe nga kjo nuk ka.
- Edhe shkruesi i tha: Mirë, mësues, me të vërtetë the se një Perëndi ka, dhe s’ka tjetër veç atij.
- Edhe se ta dojë njeriu atë me gjithë zemrën dhe me gjithë mendjen dhe me gjithë shpirtin dhe me gjithë fuqinë, dhe të dojë të afërmin si veten e tij, është më tepër se të gjithë therorët me djegie të plotë dhe flijimet.
- Edhe Jisui kur pa atë se u përgjigj me mend, i tha: Nuk je larg nga mbretëria e Perëndisë. Edhe asnjë më s’guxonte ta pyeste.
- Edhe Jisui u përgjigj e tha, duke mësuar njerëzit në tempull: Si thonë shkruesit se Krishti është biri i Davidit?
- Sepse vetë Davidi ka thënë me anë të Shpirtit të Shenjtë: “I tha Zoti Zotit tim: Rri në të djathtën time deri sa të vë armiqtë e tu nënkëmbje të këmbëve të tua”.
- Vetë Davidi pra i thotë Zot; dhe nga është bir i atij? Edhe gjithë turmës ia kishte ënda ta dëgjonte atë.
- Edhe u thoshte atyre në mësimin e tij: Ruhuni nga shkruesit, të cilët duan të ecin me stolira, dhe duan përshëndetje nëpër tregjet,
- edhe frone të para nëpër sinagogat, dhe vende të para nëpër darkat;
- të cilët hanë shtëpitë e grave të veja, dhe këtë e bëjnë duke nxjerrë shkak se falen shumë; këta do të marrin më tepër mundim.
- Edhe Jisui ndenji përballë arkës së asprave dhe vinte re se si njerëzit hidhnin të holla në arkën e asprave; dhe shumë të pasur hidhnin shumë.
- Edhe erdhi një e ve e varfër dhe hodhi dy të imëta, domethënë një kodrant.
- Edhe Jisui thirri pranë nxënësit e tij e u tha atyre: Me të vërtetë po ju them juve, se kjo e ve e varfër hodhi më tepër se të gjithë ata që hodhën në arkën e thesarit.
- Sepse të gjithë hodhën prej tepricës së tyre; por kjo prej skamjes së saj hodhi gjithë sa kishte, gjithë gjënë e saj.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου